Transkriberad uppteckning

Langli-kallen heldt på i sju julnet ette ra å gjor se ski på stavvara. Dem skull ikkje takast tå stubba før dem vart ferdig. Å ikkje skull 'n arbei på dem anna hell di sju julneten ette ra. Da vart dem slik at dem gikk like snart både unna å mot bakkå. Det skull varra omtrent det sommå det.
Da Langli-kallen den sjuan julkvelden ha fått dem ferdig, så vart 'n rådd på å sjå bort åt bergtrolla i Hifjella. Så gikk 'n bort åt fjella å banka på åt 'nå å spore om 'n ha julskjenkt åt 'nå. Å så kom 'n med eit beger med skjenk i. Å det va vel sterkt slag.
Så tok 'n det, men tor ikkje å drikk tå di. Å så slengt 'n det attover se. Da kom det nokkå droppa nedpå ei ski på di attast endå. Å det va så sterkt at det small tu det stykkje droppann kom på. Å så beheldt 'n nå sølvbegre, han. Å så ropa trolle:
«Du må gi de tia, te e får på me trillbrokja.»
Å så for 'n nå bratt å flatt, å trolle rulla så eit trådnøst ette 'nå. Å no lovva 'n det at kom 'n se heilskinna frå det, så skull 'n gi staupe åt Rissakjerkjånn. Nå leit 'n på at trolle tålt ikkje da'n. Å no såg 'n at da'n tok te å rinn. Så gol det ein rau hane først. «Hørre du det, du?», sa han på skia. E huse ikkje riktig kva trolle da svarra. Så gol det ein svart hane. Å med det sommå rann da'n. Å da ropa trolle:

«No gjel den svarte Bring,
enten må e sprikk hell spring.»

Å så sprakk trolle sunt. Å så va 'n nå berga han. Men han ga sølvbegre åt kjerkjånn. Da ho vart nedrevva, gammelkjerkja, så vart 'ta begre - (staupe) gjevve åt nykjerkjånn på Føll.